صبح امروز و از مقابل خانه هنرمندان منوچهر لشگری با غربت به سوی خانه‌ی ابدیش رهسپار شد

صبح امروز و از مقابل خانه هنرمندان منوچهر لشگری با غربت به سوی خانه‌ی ابدیش رهسپار شد

صبح امروز پیکر «منوچهر لشگری» – آهنگساز و نوازنده‌ی پیشکسوت ویولون- از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و این هنرمند در قطعه‌ی هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. «منوچهر لشگری» به همراه خانواده‌ی خود – جواد، بزرگ و حسن- بخش مهمی از تاریخ موسیقی معاصر ایران را رقم زده‌اند.
این مراسم با غربتِ بسیار همراه بود و جای خالی بسیاری از اهالی موسیقی و همچنین مسوؤلان دیده می‌شد؛ از همین‌روی دختر مرحوم منوچهر لشگری به معرفی پدر پرداخت: «استاد منوچهر لشگری در 1314 در تهران و در خانواده‌ای اهل هنر و موسیقی متولد شد. او در 10 سالگی نوازندگی نی‌لبک را نزد پدرش که نوازنده تار بود آموخت و در 12 سالگی نیز نزد دایی خود به فراگیری فلوت مشغول شد. بعدها در سال 1333 به عنوان نوازنده فلوت به استخدام رادیو در آمد و همکاری‌های بسیاری را با هنرمندانی چون مرتضی محجوبی، فرهاد فخرالدینی و بسیاری دیگر انجام داد. او همچنین آثار بسیاری را برای خوانندگانی چون بنان و مسعودی و کوروس سرهنگ‌زاده و بسیاری دیگر ساخت. پدرم 14 جلد کتاب در زمینه موسیقی ردیف دستگاهی برای سازهای مختلف تالیف کرد که امروزه در آموزشگاه‌های موسیقی تدریس می‌شود.»
«فرامرز امینی» در ابتدای این مراسم به این مساله اشاره کرد که «منوچهر لشگری» همواره از انتشار آثارش جلوگیری می‌کرد و این به خاطر تواضع بسیاری بود که داشت؛ به همین خاطر خیلی‌ها نمی‌دانستند که او نیز موزیسین بوده و آثار مهمی را در این سال‌ها خلق کرده است:‌ «برای مراسم عروسی کارت دعوت ارسال می‌شود؛ ولی برای بدرقه کسی را دعوت نمی‌کنند و جای تاسف دارد که یکی از هنرمندان بدون جایگزین‌مان را اینگونه بدرقه می‌کنیم. گمان نمی‌کنم دیگر از این گونه کارها خلق شود چراکه دیگر امثال بیژن ترقی، معینی کرمانشاهی، رهی معیری، یگانه، نواب صفا، تجویدی، خرم، یاحقی و این چنین بزرگانی را نداریم. امروزه دیگر شاهد کارهای ماندگار نیستیم و شرایط و جو روزگار هم ظاهرا اینگونه ایجاب کرده که دیگر شاهد آثار ماندگار نباشیم.»
در ادامه مراسم «منوچهر سهیلی» -آهنگساز- با اشاره به این موضوع که «لشگری» یکی از الگوهایش در آهنگسازی بوده است:‌ «این بدرقه در شان هنرمندی چون منوچهر لشگری نیست و من واقعا از این رفتار مسئولان و اهالی موسیقی بسیار متاسف هستم. منوچهر لشگری و بسیاری دیگر از موزیسین‌ها به دلایل تاریخی به سرنوشتی دچار شدند که دیگر نتوانستند فعالیت کنند و امروز ناراحت‌کننده است که برخی از همین دست‌اندرکاران موسیقی آنها را نمی‌شناسند. امیدوارم این تاریخ‌نگاری‌های سهل انگارانه برداشته شود و به سمت تاریخ‌نگاری جدی برویم تا هر چیزی و هر فردی جایگاه واقعی‌اش مشخص شود. به خصوص آنکه همچنان در زمزمه‌های ما آثاری حضور دارد که این نسل آن را ساخته‌اند.»‌

 

منبع: موسیقی ما

(Visited 13 times, 1 visits today)

نوشته‌های مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *